Kiedy świat zaczyna znikać. Jak zrozumieć osoby z chorobami wzroku?

Wyobraź sobie, że patrzysz na twarz bliskiej osoby i nagle jej środek znika w ciemnej plamie.

Albo idziesz znajomym korytarzem, ale widzisz tylko to, co znajduje się dokładnie przed tobą. Nie zauważasz krzesła stojącego z boku. Nie widzisz stopnia. Ktoś podaje ci rękę, a ty orientujesz się dopiero po chwili.

Innym razem cały świat wygląda tak, jakbyś patrzył przez zaparowaną szybę. Litery tracą ostrość, światło zaczyna razić, kontrast znika.

Dla wielu osób to nie ćwiczenie.

To codzienność.

Nie widać, że ktoś źle widzi

Choroby wzroku mają szczególną cechę – często są niewidoczne dla otoczenia.

Człowiek idzie samodzielnie, rozmawia, robi zakupy. Z pozoru wszystko jest w porządku.

A potem nie poznaje osoby stojącej kilka metrów dalej.

Potyka się o przeszkodę.

Długo szuka podpisu na dokumencie.

Nie zauważa przedmiotu leżącego obok.

Łatwo wtedy pomyśleć:

„Przecież to było tuż przed nim.”

Tylko że widzieć nie zawsze znaczy widzieć wszystko.

Załóż okulary i spróbuj jeszcze raz

Symulatory Chorób Wzroku PRO 6 pozwalają na kilka minut spojrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy.

Zaćma zamienia wyraźny obraz w zamgloną rzeczywistość.

Jaskra może pozostawić jedynie fragment świata widoczny przed sobą.

Zwyrodnienie plamki żółtej utrudnia zobaczenie tego, na co właśnie patrzymy.

Retinopatia cukrzycowa wprowadza plamy i zaburzenia obrazu.

Inne symulacje pokazują, jak trudna staje się orientacja przestrzenna czy ocena odległości.

I wtedy zaczyna się prawdziwa lekcja.

Spróbuj przeczytać tekst.

Nalać wodę do szklanki.

Rozpoznać twarz.

Przejść między krzesłami.

Podpisać dokument.

Nagle prosta czynność wymaga skupienia, czasu i ostrożności.


Empatia zaczyna się od doświadczenia

Można długo opowiadać o chorobach oczu. Można pokazywać zdjęcia i diagramy.

Ale dopiero własne doświadczenie pozwala zrozumieć, dlaczego ktoś potrzebuje więcej światła, większego napisu, kontrastowego oznaczenia albo zwyczajnie kilku sekund więcej.

Symulator nie pozwoli w pełni poczuć życia osoby chorej.

Może jednak nauczyć jednej niezwykle ważnej rzeczy:

świat, który dla mnie jest oczywisty i czytelny, dla drugiego człowieka może wyglądać zupełnie inaczej.

A od tego zaczyna się empatia.

Od chwili, w której zamiast powiedzieć:

„Jak mogłeś tego nie zauważyć?”

pytamy:

„Jak mogę ci pomóc to zobaczyć?”